Dzys pùblikùjemë wiérztã, jaką Hana Makùrôt dobëła w II Òglowòpòlsczim Kònkùrsu Jedny Wiérztë „Liriczno na Kaszëbach” miona Wacława Pòmòrsczégò.
Rapòrt ò swiãti pòezje z bezdomôcégò zómkù
Bezdomôcy zómk. Centralnô rujina.
Pòmnik zwłoków chrząszczelów,
céniów pajków ë czôrnëch żabów.
W swiãtim niespòkòju
nocny mòtilk bije skrzidełkã
swiécznik zapùscony w cemżë.
Niech bãdze swiatłosc!
Westrzód głëchòniemëch òbrazów
na nagùszinczich scanach
kamiannô dësza zómkù
drze gnôtë insektów,
z òpim zjôdô cëszënã
na stôré lata gotikã pisze
mòcną pòezjã, rozpôlô zëmã
ë piescy piesniã bijącą z piersë.
Niech bãdze pòchwôlonô!
Zamieszkałô przez ùszłotã
zamkłô w se szafa pałacowô
wëpùscywô tã mòdlëtwã Mùzów,
wskrzesziwô wëòbrazniã szãtopiérzów.
Rozmajité gatënczi. Głosu ë òdgłosu.
Słowò z całów swiãti pamiãcë.
Niech sã swiãcy szarża zastãpów!
Wiednowdôrny wiek pò wiekù
krëszi jak krëszënã czas,
jak kamianny aniół bezspiczno –
pòezjô piescy stôri strach,
co z dëszą jidze na remieniu.
W zómkù dôwô tej òsadnąc dëchóm
za dwiérzama dobrégò ë lëchégò
westrzód drzewów w jaskrawëch ògródkach
ta Mùza fùtrëje trôwã ë niebòwschòdë
sztélizëje łiskã. Wiatrë historie wësôdzô
w lëft, cobë niosłë na krzebtach
piesniã przódków jak wëmarłi chléb
w bòlenim przejistoczony w sztëczk nieba.
Nimò bólu niech sã zómkù mùrë pną do górë
na ògònie anioła niech swiãtô pòezjô wzlecy
w òbjãcach miãsniów gwiôzd
w òbjãcach lëstków prôwdë!
Niech wszem bãdze pòchwôlonô!
Niech sã zómkù mùrë wiją prost do górë!

Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy.
Komentarze